NONlife

Mijn jongens lachen wel eens met me en zeggen dan dat mijn TV vastgeroest staat op Canvas. Alsof het nog zo’n oud toestel is, waarvan de knop om van zender te veranderen defect is. Of alsof ik de afstandsbediening kwijt ben. Ik kijk uitgesteld en heb die remote daardoor steeds bij de hand. Niet slecht voor ‘dat vastgeroest oudje’, om toch al uitgesteld te kijken, al is het dan wel vooral naar die éne zender. En via die zender komt de Nederlandse fotograaf Ruben Terlou binnengewandeld. Hij trekt “Recht door het hart van China”. En brengt dat hart zo dus recht in mijn woonkamer. Mee op reis, naar de andere kant van de wereld en dat vanuit je luie zetel, het is niet voor niets dat die TV de indruk geeft vastgeroest te staan op één zender.

In de tweede aflevering stapt Ruben niet alleen mijn woonkamer binnen, maar ook de Chinese hoofdstad. Om precies te zijn, trapt hij zich een weg door die hoofdstad. En dat op een geconnecteerde fiets. Via een app beheert hij zijn fiets, doet hem op slot of verhoogt het zadel, electrisch. Daar zijn ze mee met hun tijd, zouden mijn jongens zeggen, terwijl ze een vette knipoog trekken, de emoji bij uitstek. Inderdaad, daar gaat het blijkbaar snel. Alles verloopt er via apps, iedereen lijkt er constant met zijn mobieltje bezig te zijn. Of ze kijken er constant naar, of ze zijn er constant te bekijken. Live streams is daar een hype, gewoon in een klein kamertje constant voor je webcam zitten voor je eigen publiek. Praten, een liedje zingen, en om respons vragen. Likes in de vorm van een steeds opborrelende bron van emoji’s in de rechterhoek van het scherm.

Eénzaam lijkt me dat. Niet het uren achter die webcam zitten. Dat ook natuurlijk. Maar het op je smartphone naar een live stream moeten kijken om virtuele interactie te hebben met iemand in dat kleine kamertje. Dat nog meer. Honderduizenden éénzame zielen, een gevolg van de éénkindpolitiek, gekoppeld aan de verstedelijking, allemaal op den dool in die grote stad, met als enige vriend hun mobieltje. En op dat mobieltje die schijnbare vrienden in de live streams. Via een andere app, zo ontdekt Ruben, kan je nog een stapje verder gaan en een vriend inhuren. Om mee naar je ouders te gaan op het platteland. Je wil daar toch niet alleen verschijnen. Dan huur je toch gewoon een FAKE vriend in, iemand die voor een dagje doet alsof hij je partner is.

In Amerika worstelen ze met FAKE news, in China lopen ze rond met FAKE friends. En met virtuele vrienden op hun mobieltje. Maar echte mensen ontmoeten, echte vrienden maken is blijkbaar moeilijk, ook al lopen ze er met honderdduizenden rond. Als je homo of lesbo bent, is het helemaal moeilijk blijkbaar, daar rust nog een zwaar taboe op. Technologie zorgt daar voor een (terug virtuele) ontmoetingsplaats, een platform, waar ze (virtueel dan toch) uit de kast kunnen komen. Als is de toekomst van zo’n platformen allesbehalve zeker. De censuur van de overheid neemt toe. Alles kan, of zo lijkt het, maar de overheid kijkt wel streng toe.

Is dat nu een ONlife, zoals Katleen Gabriels beschreef in haar gelijknamige boek. Of is het eerder een ONleven, een NONlife dus, dat ze zo hebben ? Mijn jongens lachen dat mijn TV vastgeroest staat op Canvas (en mijn autoradio op StuBru), maar dat toch liever dan vastgeroest zijn in een FAKE life, lijkt mij.

Categorieën:Cursiefjes, in woord, kastartTags:

kastart

Kastaar, kapoen, kadé, kornuit, ... vormGEVER & beeldMAKER met een gezonde dosis Wanderlust ;-)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s