Gegarandeerd onthoofd

Waar ga je heen ? Euh, Oezbekistan. En daar wil je mijn zoon mee naar toe nemen ? Euh, ja, onze zoon. Weet je wel dat de ex van Britney Spears (of zo) daar omgekomen is. Euh, de ex van wie ? Ze had het natuurlijk over Afghanistan. Ook met -stan, ik weet het, maar toch niet hetzelfde. En natuurlijk kwam ook IS naar boven. Het was dus alles behalve evident om mijn ex te overtuigen om onze oudste te mogen mee nemen op dit avontuur. Eigenlijk is het me ook niet gelukt. Dat deed hij namelijk zelf, hij belde gewoon naar zijn mama en zei dat hij echt mee wou en dat alles wel goed zou verlopen. Ook toen ze hem onderweg opbelde, zei hij doodleuk dat zijn hoofd nog op zijn lichaam stond ! En zo hebben we hem teruggebracht, met zijn hoofd er op. Een hoofd vol indrukken, vol verhalen, een hoofd met een open blik, op een verruimde wereld.

Maar hoe kwam ik er eigenlijk op om naar Oezbekistan (begot) en van daaruit via Kazachstan (help) naar Kirgizstan (nog wel) af te reizen. Daar waren enkele vrouwen voor verantwoordelijk. H natuurlijk, die de trip organiseerde – ik moest dus enkel mijn koffers nog pakken bij wijze van spreken, ook al was ook dat nog een beetje een uitdaging, want we gingen van 27° naar 0° C.  Maar ook T & G die de hele reeks Stan-landen op hun moto aandeden, er een boek over schreven en me zo dus lieten wegdromen van steden met welklinkende namen als Samarkand. Want daar was het ons om te doen, de steden van de oude Zijderoute. Letterlijk van West naar Oost, van Xhiva naar Bishkek, maar dus ook van het Westen op weg naar het Oosten. Zoals karavanen dat honderden jaren geleden deden. Voor we alles met schepen gingen doen, waardoor die arme kamelen werkloos achter bleven. En deze regio vergeten raakte, een stukje onbekend terrein. Ergens tussen Turkije en Thailand, twee landen die we kennen. Maar wat ligt daar tussen ? Tijd om dat te ontdekken, op naar Verwegistan dus !

En zo ver weg ligt dat niet hoor, ook al moesten we twee vluchten nemen om er te geraken. Had mijn ex geweten dat we daarbij ook nog eens over Kiev vlogen, was ik zeker gelyncht geweest. Maar alle fundamentalisten en separatisten ten spijt, zijn we veilig – zij het een beetje geradbraakt – geland in Tashkent, om van daaruit snel door te vliegen naar Xhiva en zo onze ongeveer 3.000 km lange ontdekkingstocht aan te kunnen vatten. Marco Polo achterna. Niet op een kameel, maar in een soms iets te krap busje, over meer put dan weg. Door 3 buurlanden, die toch zo verschillend bleken te zijn. Van het glorieuze verleden naar de rauwe realiteit, van prachtige medresses met machtige minaretten, naar een paar weeshuizen in Kirgizië. De standbeelden van Vadertje Staat staan er nog, maar deze kornuiten en engeltjes moesten het zonder vadertjes doen. We hielden het niet droog. Gelukkig waren daar de eeuwige bergen & eindigden we dit avontuur met een frisse neus. En een hoofd vol dromen.

Categorieën:kastart, WanderlustTags: , ,

kastart

Kastaar, kapoen, kadé, kornuit, ... vormGEVER & beeldMAKER met een gezonde dosis Wanderlust ;-)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s